Badhoevedorp: 2.640 bedrijven langs twee bedrijventerreinen

Badhoevedorp is een dorp in de gemeente Haarlemmermeer, gescheiden van het oude dorp Sloten door de ringvaart en sinds 1879 daarmee verbonden door de Sloterbrug. De naam komt van de modelboerderij de Badhoeve, in 1854 gebouwd door Jacob Paulus Amersfoordt, burgemeester van Haarlemmermeer, die met zijn toen revolutionaire landbouwmethoden zoveel aandacht trok dat koningin Sophia de boerderij kwam bekijken. De gemeenteraad stelde de naam Badhoevedorp pas in 1936 officieel vast; tot dan heette het de Badhoevebuurt. De oorspronkelijke Badhoeve is in 1990 en 1991 gesloopt.

Wat het dorp heeft gemaakt tot wat het is, is de luchthaven ernaast. Vanaf de jaren dertig werd Badhoevedorp uitgebreid als tuindorp, om huisvesting te kunnen bieden aan de werknemers van het nabijgelegen Schiphol; van eind jaren dertig tot begin jaren zeventig was het de grootste kern van de Haarlemmermeer. In de Vogelbuurt zijn de straten vernoemd naar KLM-vliegtuigen uit de jaren dertig, die op hun beurt naar vogels waren vernoemd.

En wat het dorp daarna dertig jaar heeft bepaald, is de weg. Van 8 augustus 1967 tot 10 april 2017 liep de A9 dwars door Badhoevedorp. Na een raadsbesluit in 2005, een inspraakronde vanaf 2007 en een tracebesluit in 2012 is de snelweg ten zuiden van het dorp omgelegd; op 10 april 2017 reed de laatste auto de andere kant op. Op het vrijgekomen tracé verrijst sindsdien de wijk Quatrebras Park op de grens met Lijnden. Aan de zuidoostkant kruisen de A9 en de A4 bij het knooppunt Badhoevedorp, en langs het dorp loopt de N232, lokaal bekend als de Schipholweg.

Economisch zit de bedrijvigheid op twee terreinen: de Jan van Gentstraat en het terrein aan de Schipholweg. Daar staan vooral bedrijven en geen fabrieken, en dat is in de cijfers terug te zien. Van de 2.640 bedrijfsvestigingen zit 830 (31%) in de zakelijke dienstverlening, 410 in overheid, onderwijs en zorg, 400 in handel en horeca, 305 in nijverheid en energie, 250 in cultuur en recreatie, 245 in vervoer, informatie en communicatie, 195 in financiële diensten en onroerend goed — en 5 in de land- en tuinbouw. Het gemiddelde inkomen per inwoner is € 42.100.

Dat profiel — advies, ICT, logistiek en techniek, op loopafstand van een luchthaven en een knooppunt — levert een heel specifiek soort onderneming: de toeleverancier. En voor toeleveranciers is er dit jaar iets veranderd waar de meeste van hen nog niets van hebben gemerkt, totdat het contract met hun grootste klant wordt verlengd.

De Cyberbeveiligingswet geldt sinds 15 augustus 2026

Nederland heeft de Europese NIS2-richtlijn geïmplementeerd in de Cyberbeveiligingswet: de wet van 8 juli 2026, geldend vanaf 15 augustus 2026. Zij vervangt de oude Wet beveiliging netwerk- en informatiesystemen en is de uitvoering van Richtlijn (EU) 2022/2555.

De wet kent twee categorieën. Een essentiële entiteit en een belangrijke entiteit: hetzelfde pakket verplichtingen, een strenger toezichtregime en een hogere boetegrens voor de eerste. Of je in een van die twee valt, hangt van twee dingen af:

  • Of je sector in bijlage 1 of bijlage 2 van de wet staat. Bijlage 1 bevat onder meer energie, vervoer, bankwezen, gezondheidszorg, drinkwater, digitale infrastructuur en de overheid. Bijlage 2 bevat onder meer post- en koeriersdiensten, afvalstoffenbeheer, chemie, levensmiddelenproductie en -groothandel, vervaardiging van informaticaproducten, elektrische apparatuur, machines en transportmiddelen, digitale aanbieders en onderzoek.
  • Of je groot genoeg bent. Daarvoor verwijst de wet naar artikel 2 van de bijlage bij Aanbeveling 2003/361/EG, de Europese definitie van kleine, middelgrote en micro-ondernemingen. Grofweg: wie de drempel voor middelgrote ondernemingen overschrijdt is essentiële entiteit, wie als middelgrote onderneming kwalificeert is belangrijke entiteit.

Een paar sectoren vallen er ongeacht hun omvang in: gekwalificeerde verleners van vertrouwensdiensten, DNS-dienstverleners en aanbieders van topleveldomeinnaamregisters zijn altijd essentiële entiteit, en aanbieders van openbare elektronische communicatienetwerken en -diensten en verleners van vertrouwensdiensten zijn ook als kleine of micro-onderneming nog belangrijke entiteit. Voor de meeste bedrijven in Badhoevedorp geldt dat niet: een adviesbureau, een installatiebedrijf of een expediteur staat niet in de bijlagen, en een onderneming met tien man haalt de drempel niet.

De omvangstoets gebruikt een andere meetlat dan je jaarrekening

De wet meet je omvang niet met de Nederlandse groottecriteria uit Titel 9 van Boek 2 BW maar met de Europese mkb-definitie. Dat is een andere rekenwijze, en op één punt is het verschil beslissend: in die definitie tel je verbonden en partnerondernemingen mee. Een werkmaatschappij met dertig man die onderdeel is van een groep met driehonderd werknemers kan daardoor in beeld komen terwijl zij op haar eigen cijfers nooit zou kwalificeren.

De wet schakelt daarbij één onderdeel van die Europese definitie uitdrukkelijk uit: artikel 3, vierde lid van de bijlage — de uitzondering die een onderneming met een overheidsdeelneming buiten de mkb-status plaatst — is niet van toepassing. Een deelneming van een gemeente of een provincie haalt je dus niet automatisch uit de categorie.

Praktische consequentie: “wij zijn een kleine bv” is geen antwoord op de scopevraag. Je antwoord begint bij de groepsstructuur, niet bij je eigen omzet. De Nederlandse groottecriteria en de consolidatievraag staan uitgewerkt op de pagina over Gorinchem.

De ketenverplichting: waarom je er toch mee te maken krijgt

Hier zit de kern voor een dorp als Badhoevedorp, en het is de reden dat “wij vallen er niet onder” geen eindantwoord is.

De zorgplicht van artikel 21 van de Cyberbeveiligingswet verplicht een essentiële of belangrijke entiteit tot passende en evenredige technische, operationele en organisatorische maatregelen. Het derde lid somt op wat die maatregelen ten minste moeten omvatten, en in dat lijstje staat onder onderdeel d:

Artikel 21, derde lid, onderdeel d

“de beveiliging van de toeleveringsketen, met inbegrip van beveiligingsgerelateerde aspecten met betrekking tot de relaties tussen de entiteit en haar rechtstreekse leveranciers of dienstverleners”.

Het vierde lid maakt dat concreet. Bij de afweging welke maatregelen passend zijn, moet de entiteit rekening houden met de specifieke kwetsbaarheden van elke rechtstreekse leverancier en dienstverlener, met de algemene kwaliteit van de producten en de cyberbeveiligingspraktijken van haar leveranciers inclusief hun veilige ontwikkelingsprocedures, en met de uitkomsten van Europese gecoordineerde risicobeoordelingen van kritieke toeleveringsketens.

De verplichting rust dus op je opdrachtgever, niet op jou. Maar je opdrachtgever kan haar niet nakomen zonder iets van jou te eisen, en het instrument waarmee hij dat doet is het inkoopcontract. Dat is de hele mechaniek: een wet die een bedrijf van vijf man uitdrukkelijk buiten haar toepassingsbereik laat, bereikt dat bedrijf via een contractbijlage.

Dat is in deze omgeving geen theorie. Bijlage 1 van de wet noemt bij de sector vervoer, subsector lucht, naast luchtvaartmaatschappijen en luchthavenbeheerders uitdrukkelijk ook “de entiteiten die bijbehorende installaties bedienen welke zich op luchthavens bevinden”. Bijlage 2 noemt post- en koeriersdiensten voor zover zij ten minste een van de stappen in de postbestelketen verzorgen — ophalen, sorteren, vervoeren, bestellen — waarbij rekening moet worden gehouden met de mate waarin zij afhankelijk zijn van netwerk- en informatiesystemen. Een vrachtvervoerder over de weg staat er juist niet in: bij de subsector weg gaat het om wegenautoriteiten en exploitanten van intelligente vervoerssystemen. Een transportbedrijf dat ook pakketten bezorgt zit dus aan een andere kant van de streep dan hetzelfde bedrijf zonder die tak — en in de keten van een luchthaven zitten ze allemaal.

Wat er dan feitelijk van je wordt gevraagd

De verplichtingen die je opdrachtgever doorlegt, zijn een afgeleide van zijn eigen wettelijke plichten. Drie daarvan merk je het eerst.

1. Melden, en snel. Een entiteit moet bij een significant incident onverwijld of, als dat niet mogelijk is, binnen 24 uur een vroegtijdige waarschuwing geven, binnen 72 uur een melding doen met een initiële beoordeling en indicatoren voor aantasting, en uiterlijk één maand na die melding een eindverslag indienen — of een voortgangsverslag als het incident dan nog loopt, met het eindverslag binnen een maand na afhandeling. Verleners van vertrouwensdiensten melden al binnen 24 uur.

Let op het verschil met de meldplicht die je misschien al kent. Een datalek onder de AVG gaat binnen 72 uur naar één adres: de Autoriteit Persoonsgegevens. Hier zijn er twee geadresseerden — het CSIRT én de bevoegde autoriteit — en drie momenten in plaats van één. Dat zijn verschillende verplichtingen uit verschillende wetten die elkaar niet vervangen; bij een incident waarbij ook persoonsgegevens betrokken zijn, lopen ze naast elkaar. De AVG-kant staat uitgewerkt op de pagina over Voorhout.

Voor jou als leverancier betekent die tijdlijn dat de termijn in jouw contract korter is dan die van je klant: hij heeft 24 uur, dus hij vraagt jou om vier of acht. Dat is geen onderhandelingstruc maar rekenwerk.

2. Doorgeven aan zijn eigen klanten. Artikel 30 verplicht de entiteit om de ontvangers van haar diensten onverwijld in kennis te stellen van significante incidenten die een nadelige invloed kunnen hebben op de dienstverlening, en om hen te vertellen welke maatregelen zij kunnen nemen. Je klant moet dus niet alleen melden aan een toezichthouder maar ook aan de markt — en hij kan dat niet doen op informatie die hij nog niet heeft.

3. Aantonen in plaats van beweren. Artikel 21, derde lid noemt tien onderwerpen: risicoanalysebeleid, incidentenbehandeling, bedrijfscontinuiteit met back-upbeheer en herstelplannen, ketenbeveiliging, beveiliging bij aanschaf en onderhoud van systemen, beleid om de effectiviteit van maatregelen te beoordelen, cyberhygiëne en opleiding, cryptografie en encryptie, personeel en toegangsbeleid en assetbeheer, en waar gepast multifactor-authenticatie en beveiligde communicatie. Je klant mag daar bij jou naar vragen, en dan is “wij hebben een back-up” niet hetzelfde als een gedateerd verslag van een herstelproef.

Het tweede lid van artikel 21 is daarbij je belangrijkste verweer tegen overvraging: de maatregelen moeten evenredig zijn, en bij die evenredigheid wordt naar behoren rekening gehouden met de mate waarin de entiteit aan risico’s is blootgesteld, de omvang van de entiteit en de kans en de ernst van incidenten. Een eis die bij jou wordt neergelegd mag dus zelf ook evenredig zijn. Maar leg dat gesprek niet bij je systeembeheerder neer: het is een contractonderhandeling met een kostenpost eronder.

De scherpste vondst: een boete op de bestuurder persoonlijk

Veruit het meest onderschatte onderdeel van deze wet is artikel 24, dat over governance gaat. Het legt vijf dingen vast.

  • De maatregelen van artikel 21 behoeven de goedkeuring van het bestuur. Niet van de IT-manager: van het bestuur.
  • Ieder lid van het bestuur moet kennis en vaardigheden hebben om beveiligingsrisico’s te identificeren, risicobeheersmaatregelen te beoordelen, en de gevolgen daarvan voor de dienstverlening te beoordelen.
  • Daar is twee jaar voor: ieder bestuurslid voldoet binnen twee jaar na de inwerkingtreding van het tweede lid aan die eis, en wie later wordt benoemd binnen twee jaar na zijn benoeming.
  • Die kennis moet aantoonbaar actueel worden gehouden.
  • En om het aan te tonen bezit ieder bestuurslid een certificaat waaruit de deelname blijkt aan een training die deze onderwerpen behandelt. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen over de duur en het niveau van die training regels worden gesteld.

En dan de twee staarten die dit van een IT-onderwerp tot een bestuursonderwerp maken.

Dit geldt ook voor de maat, de vennoot en de beherend vennoot

Artikel 24 is niet beperkt tot bestuurders van een bv. Is de entiteit een maatschap, dan geldt het van overeenkomstige toepassing op iedere maat; is zij een vof, op iedere vennoot; is zij een commanditaire vennootschap, op de beherende vennoten. Is een rechtspersoon bestuurder, dan gaat de eis door naar de natuurlijke personen die namens die rechtspersoon in het bestuur zitten — dus de holdingstructuur die je in Badhoevedorp bij vrijwel elk bedrijf aantreft, biedt hier geen afscherming. Bij een one-tier board (artikel 2:129a of 2:239a BW) geldt het uitsluitend voor de uitvoerende bestuurders.

En de handhaving is persoonlijk. Artikel 93 geeft de bevoegde autoriteit de bevoegdheid om een lid van het bestuur een bestuurlijke boete op te leggen bij overtreding van artikel 24, tweede tot en met zesde lid, van ten hoogste € 25.000. Dat is geen boete voor de vennootschap die via de verzekering of de jaarrekening loopt: die boete staat op naam van de bestuurder.

Daarbovenop staat de boete voor de entiteit zelf: bij overtreding van onder meer de artikelen 21, 21a en 25 tot en met 30 maximaal € 10.000.000 of 2% van de totale wereldwijde jaaromzet van de onderneming waartoe de essentiële entiteit behoort, als dat hoger is; voor een belangrijke entiteit € 7.000.000 of 1,4%. Bij andere overtredingen € 1.000.000. Let op de grondslag: het is de omzet van de onderneming waartoe de entiteit behoort, dus opnieuw de groep en niet de vennootschap.

Er is nog een sanctie die in een financieringsgesprek harder aankomt dan een boete. Heeft een essentiële entiteit niet op de daarvoor bepaalde einddatum aan een handhavingsbesluit voldaan, dan kan de bevoegde autoriteit de burgerlijke rechter verzoeken om een of meer leden van het bestuur te schorsen, zolang de entiteit niet voldoet. En die schorsing blijft niet binnen de muren: de griffier biedt een afschrift van de onherroepelijke uitspraak met bekwame spoed aan de Kamer van Koophandel aan, die de schorsing terstond in het Handelsregister opneemt. Pas als aan het besluit is voldaan, verzoekt de autoriteit om verwijdering. Een schorsing is daarmee een openbaar feit dat je bank, je verzekeraar en je grootste klant kunnen zien.

Wat dit in de boeken en in de administratie doet

Dit is geen fiscaal onderwerp, en juist daarom belandt het nergens. Vier plekken waar het je administratie wel raakt.

  • De registratieplicht is een doorlopende verplichting. Een essentiële of belangrijke entiteit verstrekt voor het nationale register haar naam, adres en actuele contactgegevens inclusief e-mailadressen, IP-bereiken en telefoonnummers, de sectoren en subsectoren waartoe zij behoort, en de lidstaten waar zij haar diensten verleent. Elke wijziging daarvan moet onverwijld en in elk geval binnen twee weken na de datum van de wijziging worden gemeld. Een verhuizing, een nieuw telefoonnummer of een nieuw IP-bereik is dus een meldingsplichtige wijziging met een termijn van veertien dagen — precies het soort gebeurtenis dat in de administratie wel wordt vastgelegd en nergens wordt doorgegeven.
  • Het trainingscertificaat is een loonpost met een eigen regime. Scholing van bestuurders en personeel valt onder de gerichte vrijstelling voor onderhoud en verbetering van kennis en vaardigheden in de werkkostenregeling; zie Nieuwegein voor de systematiek en Wijk bij Duurstede voor de vraag wanneer je scholingskosten wel en niet op een werknemer mag verhalen. Houd daarbij in gedachten dat artikel 24 een certificaat per bestuurder vraagt en dat lid 4 om aantoonbaar actuele kennis vraagt: dat is dus geen eenmalige post maar een terugkerende, en de bewaarplaats is de bestuursadministratie en niet de map met opleidingsfacturen.
  • De contractuele eisen horen in je risicoparagraaf. Een meldtermijn van vier uur, een jaarlijkse audit of een verplichte certificering is een verplichting met kosten en met een opzeggingsrisico eronder. Bij een onderneming met weinig opdrachtgevers is dat een concentratierisico dat je bank meeweegt — dezelfde discussie als bij convenanten, zie Hellevoetsluis. Maak er geen voorziening van zolang er geen concrete verplichting is, maar benoem het.
  • Je toezichthouder hangt aan je sector. De wet wijst per sector een eigen bevoegde autoriteit aan: Economische Zaken voor digitale infrastructuur, post- en koeriersdiensten, vervaardiging en digitale aanbieders; Infrastructuur en Waterstaat voor vervoer, drinkwater, afvalwater, afvalstoffenbeheer en chemie; Klimaat en Groene Groei voor energie; Financiën voor het bankwezen; VWS voor de gezondheidszorg en medische hulpmiddelen; LVVN voor levensmiddelen; BZK voor de overheid; OCW voor aangewezen instellingen voor hoger onderwijs. Een onderneming met twee activiteiten kan dus met twee toezichthouders te maken krijgen — en dat is precies de kaart die je nodig hebt voordat je een melding doet.

⚠ Twee dingen staan nog niet vast en moeten per geval worden getoetst. De nadere regels over de maatregelen van artikel 21 en over de training en het certificaat van artikel 24 komen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur; voor de maatregelen geldt bovendien dat de voordracht niet eerder wordt gedaan dan vier weken nadat het ontwerp aan beide Kamers is overgelegd. Neem de concrete eisen dus niet over uit een artikel of een sjabloon, maar haal de geldende tekst erbij op het moment dat je het contract ondertekent.

Aanbevolen boekhoudpakket

Asperion

Veel boekhouders in de Haarlemmermeer werken met Asperion. Praktisch als je naast de dagelijkse administratie ook per opdrachtgever wilt kunnen zien welk deel van je omzet aan contractuele eisen hangt — het cijfer waar een bank en een verzekeraar naar vragen zodra je aan één grote keten vastzit.

Bekijk Asperion →

Wat vraag je aan een boekhouder in Badhoevedorp?

  • Kan hij de scopevraag met je doorlopen op groepsniveau in plaats van op je eigen cijfers — inclusief verbonden en partnerondernemingen volgens de Europese mkb-definitie?
  • Weet hij dat die definitie een andere meetlat is dan de groottecriteria waarmee hij je jaarrekening indeelt, en kan hij beide naast elkaar leggen?
  • Legt hij de opleidingskosten van bestuurders goed vast, zodat het certificaat van artikel 24 terugvindbaar is en de gerichte vrijstelling klopt?
  • Benoemt hij klantconcentratie en contractuele eisen in de toelichting of in het gesprek met je financier, in plaats van alleen in de cijfers?
  • Kan hij je helpen de registratiegegevens en hun wijzigingstermijn van twee weken in een vaste procedure te zetten, naast de KvK- en Belastingdienstmutaties die hij al voor je doet?
  • Kent hij het verschil tussen de AVG-meldplicht en de meldplicht van deze wet, zodat bij een incident niet één procedure wordt afgevinkt terwijl er twee lopen?

Wat kost een boekhouder in Badhoevedorp?

Voor een eenmanszaak of een kleine bv liggen de kosten voor btw-aangiften, jaarrekening en de aangifte inkomsten- of vennootschapsbelasting doorgaans in de orde van enkele honderden euro’s per kwartaal; met personeel komt de loonadministratie daarbovenop. In de Haarlemmermeer werken veel kantoren voor bedrijven in de Schipholketen, en dat is hier de relevante vraag bij het vergelijken: niet of een kantoor goedkoop is, maar of het de groepsstructuur en de contractpositie van je onderneming kan uitleggen aan een derde. Dat is het werk dat je bij een inkoopaudit, een financieringsaanvraag of een aanbesteding nodig hebt.

Vraag ook naar de ervaring met de specifieke onderwerpen uit deze regio: de buitenlandse moedermaatschappij en haar vaste inrichting (Amstelveen), de luchtvaartfiscaliteit met haar nultarief dat aan de exploitant hangt (Beek), fulfilment en de artikel 23-vergunning (Waalwijk) en de douanevergunning die op je administratieve organisatie wordt gebouwd (Naaldwijk).

Veelgestelde vragen over een boekhouder in Badhoevedorp

Valt mijn bedrijf in Badhoevedorp onder de Cyberbeveiligingswet?

Dat hangt van twee dingen af: staat jouw sector in bijlage 1 of bijlage 2 van de wet, en haal je de omvangdrempel? De bijlagen bevatten onder meer energie, vervoer, zorg, drinkwater, digitale infrastructuur en de overheid, en in bijlage 2 onder andere post- en koeriersdiensten, afvalstoffenbeheer, chemie, levensmiddelen, vervaardiging van machines en elektronica, digitale aanbieders en onderzoek. Een adviesbureau, een installatiebedrijf of een wegvervoerder staat er niet in. Voor de omvang verwijst de wet naar de Europese mkb-definitie, waarin je verbonden en partnerondernemingen meetelt — reken dus op groepsniveau en niet op je eigen cijfers.

Ik val er zelf niet onder. Waarom krijg ik dan toch vragen van mijn opdrachtgever?

Omdat de zorgplicht van jouw opdrachtgever wettelijk tot jou reikt. Artikel 21, derde lid, onderdeel d van de Cyberbeveiligingswet verplicht een essentiële of belangrijke entiteit tot maatregelen voor de beveiliging van de toeleveringsketen, uitdrukkelijk inclusief de relaties met haar rechtstreekse leveranciers en dienstverleners. Het vierde lid vraagt daarbij om rekening te houden met de specifieke kwetsbaarheden van elke rechtstreekse leverancier en met de kwaliteit van hun cyberbeveiligingspraktijken. Je opdrachtgever kan die plicht niet nakomen zonder iets van jou te vragen, en het instrument daarvoor is het inkoopcontract.

Welke meldtermijnen gelden er, en is dat hetzelfde als een datalek?

Nee. Bij een significant incident geldt een vroegtijdige waarschuwing onverwijld of binnen 24 uur, een melding binnen 72 uur met een initiële beoordeling, en een eindverslag uiterlijk één maand na die melding — of een voortgangsverslag als het incident dan nog loopt. Die melding gaat naar twee adressen: het CSIRT en de bevoegde autoriteit. Een datalek onder de AVG gaat binnen 72 uur naar één adres, de Autoriteit Persoonsgegevens. Het zijn verschillende verplichtingen uit verschillende wetten en ze vervangen elkaar niet; bij een incident met persoonsgegevens lopen ze naast elkaar.

Kan een bestuurder persoonlijk een boete krijgen?

Ja. Artikel 93 van de Cyberbeveiligingswet geeft de bevoegde autoriteit de bevoegdheid om een lid van het bestuur van een essentiële of belangrijke entiteit een bestuurlijke boete van ten hoogste € 25.000 op te leggen bij overtreding van artikel 24, tweede tot en met zesde lid — de governance-eisen. Dat staat naast de boete voor de entiteit zelf, die voor een essentiële entiteit kan oplopen tot € 10.000.000 of 2% van de totale wereldwijde jaaromzet van de onderneming waartoe zij behoort, en voor een belangrijke entiteit tot € 7.000.000 of 1,4%.

Geldt de governance-eis ook voor een vof of een maatschap?

Ja. Artikel 24 is van overeenkomstige toepassing op iedere maat van een maatschap, iedere vennoot van een vennootschap onder firma en de beherende vennoten van een commanditaire vennootschap. Is een rechtspersoon bestuurder, dan geldt het voor de natuurlijke personen die namens die rechtspersoon in het bestuur zitten — een holding erboven zetten helpt dus niet. Bij een one-tier board geldt het alleen voor de uitvoerende bestuurders.

Wat is dat certificaat waar bestuurders het over hebben?

Artikel 24 eist dat ieder bestuurslid kennis en vaardigheden heeft om beveiligingsrisico’s te identificeren en risicobeheersmaatregelen en hun gevolgen te beoordelen, dat hij die aantoonbaar actueel houdt, en dat hij om dat aan te tonen een certificaat bezit waaruit de deelname blijkt aan een training over die onderwerpen. Er is twee jaar om daaraan te voldoen, gerekend vanaf de inwerkingtreding van dat onderdeel of vanaf je benoeming. Over de duur en het niveau van die training kunnen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur nog regels worden gesteld — toets die dus bij de bron voordat je een cursus inkoopt.

Wat is het ergste dat er kan gebeuren bij niet-naleving?

Niet de boete maar de openbaarheid. Voldoet een essentiële entiteit niet op de bepaalde einddatum aan een handhavingsbesluit, dan kan de bevoegde autoriteit de burgerlijke rechter verzoeken een of meer bestuursleden te schorsen zolang de entiteit niet voldoet. De griffier biedt een afschrift van de onherroepelijke uitspraak met bekwame spoed aan de Kamer van Koophandel aan, die de schorsing terstond in het Handelsregister opneemt. Die aantekening is zichtbaar voor je bank, je verzekeraar en je klanten tot aan het besluit is voldaan.

Mag mijn opdrachtgever alles van mij eisen wat hij wil?

Niet onbeperkt. Het tweede lid van artikel 21 eist dat de maatregelen een beveiligingsniveau opleveren dat is afgestemd op de risico’s, waarbij in ieder geval rekening wordt gehouden met de stand van de techniek, de uitvoeringskosten en de relevante Europese en internationale normen. Voor de evenredigheid wordt naar behoren rekening gehouden met de mate waarin de entiteit aan risico’s is blootgesteld, met de omvang van de entiteit en met de kans dat incidenten zich voordoen en de ernst ervan. Evenredigheid is dus een wettelijk begrip en geen gunst — maar het gesprek erover is een contractonderhandeling, niet een technische discussie.

Moet ik mij ergens registreren?

Alleen als je zelf essentiële of belangrijke entiteit bent, of een domeinnaamregistratiedienst verleent. Dan verstrek je voor het nationale register je naam, adres en actuele contactgegevens inclusief e-mailadressen, IP-bereiken en telefoonnummers, de sectoren en subsectoren waartoe je behoort en de lidstaten waar je je diensten verleent. Belangrijk voor de praktijk: elke wijziging daarvan moet onverwijld en in elk geval binnen twee weken na de wijzigingsdatum worden gemeld. Zet dat in dezelfde procedure als je KvK- en Belastingdienstmutaties.

Wie is mijn toezichthouder?

Dat hangt van je sector af: de wet wijst per sector een eigen bevoegde autoriteit aan. Economische Zaken voor digitale infrastructuur, post- en koeriersdiensten, vervaardiging en digitale aanbieders; Infrastructuur en Waterstaat voor vervoer, drinkwater, afvalwater, afvalstoffenbeheer en chemie; Klimaat en Groene Groei voor energie; Financiën voor het bankwezen en de financiële marktinfrastructuur; VWS voor de gezondheidszorg en de vervaardiging van medische hulpmiddelen; Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur voor levensmiddelen; Binnenlandse Zaken voor de overheid; en OCW voor aangewezen instellingen voor hoger onderwijs. Bij twee activiteiten kun je dus met twee toezichthouders te maken krijgen.