Krimpen aan den IJssel: een dorp met een bodem die geschiedenis heeft
Krimpen aan den IJssel ligt op de punt waar de Hollandse IJssel in de Nieuwe Maas uitkomt, ingeklemd tussen Rotterdam en de Krimpenerwaard. De woonplaats telt 29.864 inwoners (1 januari 2026) en 12.667 huishoudens van gemiddeld 2,3 personen, op een oppervlakte van 895 hectare waarvan 128 hectare water is. De gemiddelde WOZ-waarde van een woning ligt op € 386.000, en een kwart van de inwoners is 65 jaar of ouder.
Er staan circa 3.180 bedrijfsvestigingen geregistreerd. De grootste groep is zakelijke dienstverlening met 855 vestigingen (27 procent), gevolgd door handel en horeca met 545 (17 procent). Maar het cijfer dat dit dorp typeert is 16 procent in nijverheid en energie: 505 vestigingen in bouw, metaal, installatietechniek, scheepsreparatie en industriële toelevering. Voor een woonplaats van deze omvang is dat fors, en het is geen toeval.
Aan de oostkant van de kern ligt de Stormpolder, van oudsher het industriële hart van Krimpen. Hier stonden en staan scheepswerven, machinefabrieken en toeleveranciers die voor de Rotterdamse haven werken. En hier ligt ook een stuk grond dat in de Nederlandse milieugeschiedenis een eigen naam heeft: het voormalige terrein van de Exploitatie Maatschappij Krimpen, kortweg het EMK-terrein, tegenwoordig bekend als de Stormpolderdijk.
De EMK verwerkte in de jaren zeventig afgewerkte olie en chemisch afval en dumpte jarenlang chemisch afval op het eigen terrein. In 1983 werd de locatie aangewezen als de meest vervuilde plek van Nederland. Volledig afgraven bleek destijds economisch niet haalbaar, en daarom is de verontreiniging eind jaren tachtig geïsoleerd volgens de toen gangbare IBC-aanpak: isoleren, beheersen, controleren. Dat is precies wat het zegt — het probleem werd niet opgelost maar ingepakt en bewaakt. Pas in het voorjaar van 2024 is de echte sanering begonnen, in een speciaal gebouwde luchtdichte hal van 160 bij 50 bij 12 meter; dat was de eerste keer dat een sanering in Nederland op die manier werd uitgevoerd.
Die geschiedenis is niet alleen lokale kleur. Zij illustreert een principe dat voor elke ondernemer met een pand of een terrein geldt: de kosten van een verontreiniging ontstaan op een ander moment dan de verontreiniging zelf. Tussen de vervuiling, het besluit om in te pakken en de rekening voor het opruimen zaten in dit geval vier decennia. In een jaarrekening moet je die kosten toch ergens plaatsen, en de vraag in welk jaar is fiscaal de duurste vraag die je hierover kunt stellen.
Waarom deze pagina hier staat. Dit is geen pagina over milieurecht. Het is een pagina over het punt waar een bodemkwestie je administratie raakt: wanneer een uitgave een last is, wanneer zij in de balans verdwijnt, wat er bij koop en verkoop van een pand gebeurt, en welke stukken je moet hebben vóórdat je ergens de schop in zet. Een boekhouder in Krimpen aan den IJssel die voor werven en installatiebedrijven op de Stormpolder werkt, komt dit vaker tegen dan een kantoor in een kantorenwijk.
Eerst het grootste misverstand: de Wet bodembescherming bestaat niet meer
In vrijwel elk koopcontract, elk taxatierapport en elke interne checklist van vóór 2024 staat een verwijzing naar de Wet bodembescherming. Die wet is per 1 januari 2024 vervallen. Op wetten.overheid.nl staat zij inmiddels met de mededeling dat de regeling is ingetrokken en geen geldige regeling meer is; de laatste geldende versie liep tot en met 31 december 2023.
De bodemregels zijn opgegaan in de Omgevingswet en de daarbij horende uitvoeringsbesluiten, met name het Besluit activiteiten leefomgeving (Bal). Voor gevallen van verontreiniging die al bestonden op het moment dat de Omgevingswet in werking trad, geldt overgangsrecht uit de Aanvullingswet bodem: daar werkt een deel van het oude regime nog door, onder meer bij lopende saneringen, nazorgverplichtingen en beschikkingen die onder de oude wet zijn genomen.
Praktisch betekent dat twee dingen. Ten eerste: een contractbepaling die naar een vervallen wet verwijst, is niet automatisch zinloos, maar hij moet wel worden gelezen tegen het nieuwe kader — en dat is werk voor een jurist en niet voor een tekstverwerker. Ten tweede, en dat is voor de cijfers belangrijker: of jouw situatie onder het nieuwe regime of onder het overgangsrecht valt, bepaalt wie er aan zet is en welke kosten er op je afkomen. Dat is dus het eerste wat je uitzoekt, niet het laatste.
De zorgplicht: wie de bodem raakt, moet opruimen
Het uitgangspunt onder de Omgevingswet is een zorgplicht. Die verplicht iedereen bij een (dreigende) bodemverontreiniging tot het nemen van alle maatregelen die redelijkerwijs kunnen worden gevraagd: enerzijds om nieuwe verontreiniging te voorkomen en te beperken, anderzijds om opgetreden verontreiniging ongedaan te maken. Dat geldt ook voor het grondwater.
De belangrijkste variant voor een ondernemer is de specifieke zorgplicht van artikel 2.11 van het Besluit activiteiten leefomgeving. Die geldt voor milieubelastende activiteiten en lozingsactiviteiten die in hoofdstuk 3 van het Bal zijn aangewezen. De kern: wie weet of redelijkerwijs kan vermoeden dat een activiteit nadelige gevolgen heeft of kan hebben voor de bodem, moet maatregelen treffen om verontreiniging te voorkomen, voor zover dat redelijkerwijs mogelijk is. Lukt voorkomen niet, dan moeten er maatregelen komen om de verontreiniging zoveel mogelijk te beperken of ongedaan te maken. En als ook dat onvoldoende helpt, kan in het uiterste geval worden gevraagd de activiteit achterwege te laten.
Twee dingen daarbij worden stelselmatig onderschat.
- De specifieke zorgplicht is zowel bestuursrechtelijk als strafrechtelijk handhaafbaar. Er hoeft dus geen specifiek voorschrift te zijn overtreden; de open norm is zelf de norm.
- De zorgplicht richt zich tot degene die de activiteit uitvoert. Niet tot de eigenaar van de grond, niet tot de vorige gebruiker, maar tot de partij die er op dat moment iets doet. Huur je een loods en laat je daar vloeistoffen opslaan, dan ben jij die partij.
De zorgplicht geldt onder meer bij graven in de bodem, bij het opslaan van grond of baggerspecie en bij het toepassen van grond of baggerspecie, maar ook bij activiteiten waar helemaal geen grond bij te pas komt en toch bodemverontreiniging kan ontstaan — het opslaan van vloeistoffen is het standaardvoorbeeld. Voor dat soort activiteiten kunnen bodembeschermende voorzieningen nodig zijn: een vloeistofdichte vloer, lekbakken, een opvangvoorziening. Dat zijn investeringen met een eigen fiscale behandeling, waarover verderop meer.
Naast de specifieke zorgplicht kent de Omgevingswet nog het ongewoon voorval, zorgplichten uit decentrale regelgeving zoals het omgevingsplan, een algemene zorgplicht en een algemene verbodsbepaling als vangnet. Een gebeurtenis is een ongewoon voorval als aan drie criteria tegelijk is voldaan: er gebeurt bij een activiteit iets dat afwijkt van het normale verloop, de gebeurtenis heeft (mogelijk) nadelige gevolgen voor de fysieke leefomgeving, en die gevolgen zijn significant. Het schoolvoorbeeld is een tankwagen met diesel die bij een ongeluk leegstroomt. Dan gelden aanvullende verplichtingen uit afdeling 19.1 van de Omgevingswet, bovenop de zorgplicht die toch al gold.
De boekhoudkundige kern van een zorgplicht
Een zorgplicht is een verplichting die kan ontstaan zonder dat er een factuur, een contract of een beschikking aan te pas komt. Er is geen tegenpartij die je aanmaant en geen leverancier die levert. De verplichting ontstaat doordat er iets in de grond gebeurt.
Dat is precies het type verplichting dat in geen enkel boekhoudpakket vanzelf zichtbaar wordt. Je ziet hem pas als iemand hem opschrijft: in een bodemonderzoek, in een verslag van een inspectie, in een brief van de omgevingsdienst, of in de notulen van het overleg waarin is besloten de vloer te vervangen. Spreek daarom met je boekhouder af dat dat soort stukken bij de jaarafsluiting op tafel komen. Zonder die stukken is de vraag of er iets op de balans hoort te staan niet te beantwoorden.
De rekening hoort bij het verleden, niet bij de toekomst
Stel dat de verplichting er is en dat er een bedrag op te plakken valt. In welk jaar komt die last dan ten laste van de winst?
De Hoge Raad heeft daarover een arrest gewezen dat weinig bekend is buiten de milieubranche maar dat precies over deze vraag gaat: HR 11 april 2001, nr. 36.034 (ECLI:NL:HR:2001:AB1004, BNB 2001/259). De casus is het lezen waard, omdat hij de redenering scherp maakt.
Een afvalverwerkend concern gebruikte tot en met 1991 een zandwinningput van ongeveer 6 hectare als vuilstortplaats — in het arrest ‘de oude put’. Vanaf 1989 stortte het bedrijf in een aangrenzend terrein van circa 23 hectare, de nieuwe put. Aan de vergunning en later aan een gedoogbeschikking waren voorwaarden verbonden die het bedrijf verplichtten verdere bodemverontreiniging te voorkomen en opgetreden verontreiniging ongedaan te maken. Per 31 december 1992 vormde het concern een voorziening van f 12.294.289 voor de sanering van de oude put, gebaseerd op het beschermingsniveau van het Stortbesluit bodembescherming.
De inspecteur vorderde na. En de staatssecretaris voerde in cassatie een op zichzelf logisch klinkend betoog aan: het zou in strijd zijn met goed koopmansgebruik om een voorziening te vormen voor uitgaven die zijn toe te rekenen aan toekomstige voordelen. Het bedrijf hoefde die extra saneringskosten immers niet te maken als het vóór 1 maart 1995 met storten zou stoppen; het had op bedrijfseconomische gronden gekozen voor voortzetting in de nieuwe put, en daarom — aldus het middel — moesten de kosten worden afgezet tegen de opbrengsten van latere jaren. Het matchingbeginsel, kortom.
De Hoge Raad wees dat af. De kosten van de sanering vinden hun oorsprong in feiten en omstandigheden die zich hebben voorgedaan vóór de balansdatum, in de periode waarin de oude put werd geëxploiteerd. Dat het bedrijf van overheidswege tot die kosten kon worden genoopt juist omdat het de exploitatie van de nieuwe put voortzette, neemt volgens de Hoge Raad niet weg dat de kosten zelf die gemoeid zijn met de sanering van de oude put een uitvloeisel zijn van de exploitatie van dat deel van de stortplaats. Wat het motief van de ondernemer ook was, de kosten mochten aan het verleden worden toegerekend. Het beroep van de staatssecretaris was ongegrond.
Waarom dit voor een gewoon mkb-bedrijf uitmaakt. De redenering is niet beperkt tot vuilstortplaatsen. Zij zegt: opruimkosten horen bij de activiteit die de vervuiling veroorzaakte, ook als de verplichting pas later opkomt en ook als je die verplichting had kunnen ontlopen door te stoppen. Voor een metaalbedrijf dat dertig jaar op dezelfde vloer heeft gewerkt betekent dat: de last hoort in beginsel bij die dertig jaar, niet bij het jaar waarin de gemeente aanbelt en niet bij de toekomstige jaren waarin je nog even doorgaat.
Let wel op wat dit arrest niet zegt. Het zegt niet dat je altijd een voorziening mag vormen. De algemene eisen aan een voorziening blijven onverkort gelden: de uitgaven moeten hun oorsprong vinden in feiten en omstandigheden van vóór de balansdatum, aan die periode toerekenbaar zijn, en er moet een redelijke mate van zekerheid zijn dat ze zich zullen voordoen. Die toets is uitgewerkt op de pagina over reorganisatie en ontslag en op de pagina over delfstofwinning in Winterswijk, waar de herinrichtingsverplichting na het afgraven dezelfde structuur heeft. Wat HR 11 april 2001 toevoegt is de toerekeningskant: de fiscus mag je niet dwingen de last naar de toekomst te schuiven omdat je die toekomst nog voor je hebt.
Ineens ten laste van de winst, of activeren?
De tweede vraag is minstens zo duur, en hier wordt het antwoord vaak te snel gegeven. Saneringskosten zijn niet automatisch kosten, en ook niet automatisch een investering. Het hangt af van waarom je saneert.
Grof gezegd zijn er twee sporen:
- Herstel van een bestaande toestand. Je ruimt op wat door je eigen bedrijfsvoering is ontstaan, omdat een wettelijke verplichting of een algemeen voorschrift dat van je vraagt, of omdat je het uit eigen beweging doet. Dan draagt de uitgave het karakter van onderhoud: de grond komt terug in de staat waarin hij hoorde te zijn. Zulke kosten komen in beginsel ineens ten laste van de winst in het jaar waarin zij drukken — of, als aan de voorwaarden is voldaan, eerder via een voorziening.
- Geschikt maken voor een nieuwe aanwending. Je saneert omdat je het terrein wilt bebouwen, wilt splitsen, van bestemming wilt laten veranderen of wilt verkopen als bouwrijpe grond. Dan is de uitgave geen herstel maar een stap in het voortbrengen of verkrijgen van een bedrijfsmiddel, en gaat zij op in de kostprijs daarvan.
Dat tweede spoor heeft een venijnige staart, en dit is het punt dat op deze pagina het belangrijkst is. Gaat de uitgave op in de kostprijs van de grond, dan komt zij voorlopig helemaal niet door je winst- en verliesrekening. Op grond wordt namelijk in beginsel niet afgeschreven: grond slijt niet door gebruik. Een uitgave van enkele tonnen verdwijnt dan in een balanspost die jaar na jaar onveranderd blijft staan, en komt pas tot uitdrukking bij verkoop of bij een duurzame waardedaling. Je hebt het geld betaald, je kosten blijven gelijk, je winst blijft gelijk — en je liquiditeit niet.
Dat verschil bepaalt ook hoe de bank naar je kijkt, want solvabiliteit en EBITDA vallen bij de twee routes totaal anders uit. Zie daarvoor de pagina over financiering en de bank: een op zichzelf verdedigbare waarderingskeuze kan een convenant breken zonder dat de onderneming iets anders is gaan doen. Bespreek de route dus vóór balansdatum, niet erna.
Gaat het om bodembeschermende voorzieningen in plaats van om opruimen — een vloeistofdichte vloer, een opvangbak, een nieuwe tankput — dan zit je in een derde categorie: dat zijn gewone bedrijfsmiddelen of onderdelen daarvan, met hun eigen levensduur en restwaarde. De componentenbenadering, de bodemwaarde en de investeringsaftrek staan uitgewerkt op de pagina over afschrijven op vastgoed en installaties; de meldtermijn van drie maanden bij RVO voor de energie- en milieu-investeringsaftrek is daar de post die het vaakst wordt gemist.
Kopen, verkopen en huren: waar de verontreiniging in de cijfers opduikt
De meeste ondernemers komen niet via een inspectie met dit onderwerp in aanraking, maar via een transactie. Drie momenten.
1. Je koopt een pand of een terrein
Bij de aankoop van bedrijfsonroerend goed is een verkennend bodemonderzoek op een voormalig industrieterrein geen formaliteit maar het bepalende stuk in het dossier. Het legt de nulsituatie vast: de toestand van de bodem op het moment dat jij begint. Zonder die vastlegging is later niet meer te bepalen welke verontreiniging van jou is en welke er al lag — en aangezien de zorgplicht zich richt tot degene die de activiteit uitvoert, is dat precies het onderscheid waar het om draait.
Een lagere koopprijs wegens verontreiniging vertaalt zich niet zonder meer in minder overdrachtsbelasting. Artikel 9, eerste lid, van de Wet op belastingen van rechtsverkeer luidt: “De belasting wordt berekend over de waarde van de onroerende zaak of het recht waaraan deze is onderworpen, waarop de verkrijging betrekking heeft. De waarde is ten minste gelijk aan die van de tegenprestatie.” De grondslag is dus de waarde in het economische verkeer, met de betaalde prijs als ondergrens. Drukt de verontreiniging de waarde werkelijk, dan is dat de waarde — maar je moet dat kunnen onderbouwen, en dat doe je met het onderzoeksrapport en de saneringsraming, niet met een zinnetje in de leveringsakte. Bij een niet-woning is het tarief in 2026 10,4 procent, dus over een verschil van een ton praat je meteen over ruim tienduizend euro. De tarieven en de kwalificatie woning/niet-woning staan op de pagina over de particuliere vastgoedbelegger.
Neem je als koper een saneringsverplichting over tegen een prijsverlaging, leg dan in de koopovereenkomst vast wat je overneemt, tot welk bedrag, en wie het risico draagt als de raming tegenvalt. Die afspraak is niet alleen civielrechtelijk relevant: zij bepaalt straks of jouw uitgave herstel is of kostprijs, en of er bij de verkoper iets vrijvalt.
2. Je verkoopt
Aan de verkoopkant lopen een mededelingsplicht en een onderzoeksplicht door elkaar. Wat je weet, moet je vertellen; wat de koper had kunnen onderzoeken, komt eerder voor zijn rekening. In de praktijk wordt dat gebied ingevuld met garanties en vrijwaringen — en dat is precies dezelfde systematiek als bij een bedrijfsovername, waar een garantie het onbekende dekt en een vrijwaring het bekende. Die twee zijn uitgewerkt op de pagina over de verkoop van een onderneming aan een derde.
Boekhoudkundig hoort een gegeven vrijwaring bij de verkoper op de balans zodra zij concreet genoeg is; blijft zij abstract, dan is zij een niet uit de balans blijkende verplichting die in de toelichting hoort. Verkoop je de zaak via een aandelentransactie, dan gaat de hele geschiedenis mee en is het bodemdossier onderdeel van het due-diligencewerk.
3. Je huurt of verhuurt
Bij huur is de nulsituatie helemaal beslissend, omdat er twee partijen op dezelfde grond staan en de zorgplicht bij de uitvoerder van de activiteit ligt. Laat het bodemonderzoek uitvoeren vóór de sleuteloverdracht en hecht het aan het huurcontract, met foto's en datum. Bij het einde van de huur is dat rapport het enige stuk waarmee je kunt aantonen wat er al lag.
Doe je zelf investeringen in een gehuurd pand — een vloeistofdichte vloer bijvoorbeeld — dan gelden de regels voor huurdersinvesteringen: activeren en afschrijven over de kortste van de economische levensduur en de resterende huurtermijn, met alle gevolgen van dien bij het einde van de huur. Dat staat op de pagina over huurdersinvesteringen. Huur je bedrijfsruimte waarin je publiek ontvangt, dan speelt daarnaast het huurregime zelf; zie de pagina over 290-bedrijfsruimte.
Graven en saneren: een verbouwing met een eigen tijdpad
Zodra je op een verdachte locatie de grond in gaat, is dat onder de Omgevingswet een activiteit met eigen regels. Graven in de bodem, het opslaan van grond of baggerspecie, het toepassen van grond en het saneren zelf zijn stuk voor stuk aangewezen milieubelastende activiteiten, met melding, kwaliteitsborging, eindonderzoek en soms nazorg. Er gelden drempels en uitzonderingen, onder meer naar de hoeveelheid grond die je verzet, en er is aparte regelgeving voor het transport van grond en baggerspecie — met een begeleidingsformulier en een registratie die sterk lijkt op wat er in de afvalketen gebeurt. Die kant staat op de branchepagina over metaalbedrijven (de schrootstroom en de afvaladministratie) en op de pagina over de afvalstoffenbelasting, waar staat waarom de heffing op je poorttarief zit en niet in je aangifte.
Voor de planning is het belangrijkste inzicht dat de bodemstappen vóór de bouwstappen komen en er niet in passen. Een verbouwing die op papier in maart begint, begint in werkelijkheid met een onderzoek, een melding en een wachttermijn. Wie dat niet inplant, schuift een investering een kwartaal op — met gevolgen voor de investeringsaftrek, de meldtermijnen bij RVO en de huurtermijn waar je aan vastzit. De bouwkant van zo'n traject, inclusief de meldtermijnen onder de Wet kwaliteitsborging voor het bouwen, staat op de pagina over de Wkb.
Vindt er tijdens het graven iets onverwachts plaats, dan schakelt de situatie mogelijk om naar een ongewoon voorval, met de aanvullende verplichtingen uit afdeling 19.1 van de Omgevingswet. Dat is niet alleen een milieukwestie: het is ook het moment waarop de kostenraming waarop je begroting rustte, niet meer klopt. Leg daarom van tevoren vast wie in dat geval beslist en wie betaalt.
Vijf stukken die in je dossier horen
- Het bodemonderzoek bij aanvang van gebruik, koop of huur — met datum, en bewaard bij het contract.
- Elke brief van de omgevingsdienst of de gemeente over de locatie, ook als er niets van je wordt gevraagd.
- De raming van de saneringskosten, per onderdeel, met de datum waarop zij is opgesteld.
- Het besluit waarin je vastlegt wat je gaat doen en waarom — dit is het stuk waarmee je later de keuze tussen kosten en kostprijs onderbouwt.
- De meldingen en de bijbehorende bevestigingen bij graven, saneren en het afvoeren van grond.
Milieurechtelijke bewaartermijnen en de fiscale bewaarplicht van zeven jaar lopen niet gelijk. Neem de langste en bewaar het hele dossier bij elkaar; het is bij een verkoop, jaren later, het eerste waar een koper om vraagt.
Wat een boekhouder in Krimpen aan den IJssel hiervoor doet
Niet het milieurecht — dat doet een adviseur of een jurist. Wel de vertaling naar je cijfers, en dat is een kort maar concreet lijstje.
- Vaststellen of er een verplichting is en of die op de balans hoort: is er een oorsprong vóór balansdatum, is zij toerekenbaar aan de verstreken periode, en is er redelijke zekerheid dat de uitgave komt?
- De route kiezen tussen last ineens, voorziening en activering — onderbouwd met het besluit waarin staat waarom je saneert, niet achteraf ingevuld.
- De gevolgen doorrekenen naar brutomarge, solvabiliteit en de ratio's waarop je financiering is geschreven, vóórdat de jaarrekening wordt vastgesteld.
- De transactie begeleiden: overdrachtsbelasting over een onderbouwde waarde, btw-behandeling van de levering, en de vraag of een vergoeding van de tegenpartij een prijsvermindering is of een schadevergoeding buiten de btw.
- Investeringen in bodembescherming tijdig melden voor de investeringsaftrek, en de componenten juist afsplitsen.
- Het dossier bewaken, zodat er bij de jaarafsluiting iemand vraagt of er dit jaar brieven, rapporten of ramingen zijn binnengekomen.
Een kantoor dat gewend is aan werven, metaalbedrijven en installateurs op de Stormpolder stelt die vragen uit zichzelf. Een kantoor dat vooral zzp'ers en adviespraktijken bedient, doorgaans niet — en dat is geen kritiek, het is gewoon een reden om bij het kiezen van een boekhouder naar de klantenportefeuille te vragen.
Asperion
Een sanerings- of onderzoeksdossier draait om documenten die jaren later nog vindbaar moeten zijn: rapporten, ramingen, meldingen en brieven van de omgevingsdienst. In Asperion koppel je die stukken rechtstreeks aan de boeking en aan het bedrijfsmiddel, zodat de onderbouwing van een activering of een voorziening niet in een mailbox blijft hangen. Je boekhouder werkt in hetzelfde dossier mee.
Bekijk Asperion →Wat kost een boekhouder in Krimpen aan den IJssel?
Tarieven zijn indicatief en hangen af van omzet, aantal boekingen, personeel en de vraag of er een jaarrekening moet worden gedeponeerd. Een dossier met een bodemkwestie kost eenmalig extra tijd, vooral in het jaar waarin de keuze tussen kosten en kostprijs wordt gemaakt.
| Situatie | Indicatie per maand |
|---|---|
| ZZP’er of eenmanszaak, geen personeel | € 75 – € 150 |
| Eenmanszaak of vof met bedrijfspand | € 150 – € 300 |
| BV met personeel en eigen vastgoed | € 300 – € 650 |
| Productie- of installatiebedrijf met meerdere locaties | € 650 – € 1.400 |
| Eenmalig: beoordeling saneringsdossier en fiscale route | € 750 – € 2.500 |
Meer over de opbouw van die bedragen staat op de pagina over wat een boekhouder kost.
Boekhouder zoeken in Krimpen aan den IJssel en omgeving
Krimpen aan den IJssel ligt tegen Capelle aan den IJssel en Rotterdam aan, met Krimpen aan de Lek, Ouderkerk aan den IJssel en Lekkerkerk in de Krimpenerwaard aan de andere kant. Veel ondernemers kiezen een kantoor in de eigen kern, maar voor een specialistische vraag is de regio groot genoeg om te vergelijken.
Nieuwerkerk aan den IJssel Gouda Bodegraven Schoonhoven Alblasserdam Zwijndrecht Hellevoetsluis Vlaardingen
Zoek je een kantoor met ervaring in een specifieke sector, kijk dan ook bij boekhouder voor de bouw, boekhouder voor een metaalbedrijf en boekhouder voor transport.
Veelgestelde vragen over een boekhouder in Krimpen aan den IJssel
Geldt de Wet bodembescherming nog?
Nee. De Wet bodembescherming is per 1 januari 2024 vervallen; op wetten.overheid.nl staat zij als ingetrokken regeling met een laatste geldende versie tot en met 31 december 2023. De bodemregels zijn opgegaan in de Omgevingswet en het Besluit activiteiten leefomgeving. Voor verontreinigingen die al bestonden toen de Omgevingswet in werking trad, geldt overgangsrecht uit de Aanvullingswet bodem, waarin een deel van het oude regime nog doorwerkt. Contracten, taxatierapporten en interne checklists van vóór 2024 verwijzen dus naar een wet die niet meer bestaat.
Wie is verantwoordelijk als er verontreiniging wordt aangetroffen: de eigenaar of de huurder?
De specifieke zorgplicht van artikel 2.11 van het Besluit activiteiten leefomgeving richt zich tot degene die de milieubelastende activiteit uitvoert. Dat is dus niet automatisch de eigenaar van de grond. Huur je een loods en sla je daar vloeistoffen op, dan ben jij de partij op wie de zorgplicht rust. Daarom is het bodemonderzoek bij aanvang van de huur zo belangrijk: het legt de nulsituatie vast en is later het enige stuk waarmee je kunt aantonen wat er al lag. Voor historische verontreiniging kan het overgangsrecht een andere partij aanwijzen; dat is een juridische beoordeling per geval.
Mag ik een voorziening vormen voor toekomstige saneringskosten?
Dat kan, mits aan de gewone eisen is voldaan: de uitgaven moeten hun oorsprong vinden in feiten en omstandigheden van vóór de balansdatum, aan die periode toerekenbaar zijn, en er moet een redelijke mate van zekerheid zijn dat ze zich voordoen. De Hoge Raad heeft in het arrest van 11 april 2001 (ECLI:NL:HR:2001:AB1004) beslist dat saneringskosten mogen worden toegerekend aan de periode waarin het vervuilende bedrijfsonderdeel werd geëxploiteerd — ook als de verplichting pas ontstond doordat de ondernemer zijn activiteiten voortzette. Het betoog van de staatssecretaris dat de kosten via het matchingbeginsel aan toekomstige opbrengsten moesten worden gekoppeld, faalde.
Zijn saneringskosten aftrekbaar of moet ik ze activeren?
Dat hangt af van het doel. Ruim je op wat door je eigen bedrijfsvoering is ontstaan, uit eigen beweging of op grond van een algemene wettelijke verplichting, dan draagt de uitgave het karakter van herstel en komt zij in beginsel ineens ten laste van de winst. Saneer je om het terrein geschikt te maken voor een nieuwe aanwending — bebouwen, splitsen, verkopen als bouwrijpe grond — dan gaat de uitgave op in de kostprijs van het bedrijfsmiddel. Let op de staart: gaat zij op in de kostprijs van de grond, dan komt zij voorlopig helemaal niet door de winst, want op grond wordt in beginsel niet afgeschreven. Leg daarom vóóraf schriftelijk vast waarom je saneert.
Betaal ik minder overdrachtsbelasting als het pand verontreinigd is?
Alleen als de waarde werkelijk lager is en je dat kunt onderbouwen. Artikel 9, eerste lid, van de Wet op belastingen van rechtsverkeer bepaalt dat de belasting wordt berekend over de waarde van de onroerende zaak, en dat die waarde ten minste gelijk is aan de tegenprestatie. Een lagere koopsom verlaagt de heffing dus niet automatisch; de grondslag is de waarde in het economische verkeer, met de betaalde prijs als ondergrens. Zorg voor een bodemonderzoek en een saneringsraming in het dossier. Bij een niet-woning bedraagt het tarief in 2026 10,4 procent.
Wat is een ongewoon voorval en waarom is dat voor mijn administratie relevant?
Een gebeurtenis is een ongewoon voorval als aan drie criteria tegelijk is voldaan: er gebeurt bij een activiteit iets dat afwijkt van het normale verloop, de gebeurtenis heeft (mogelijk) nadelige gevolgen voor de fysieke leefomgeving, en die gevolgen zijn significant. Het klassieke voorbeeld is een tankwagen die bij een ongeluk leegstroomt. Er gelden dan aanvullende verplichtingen uit afdeling 19.1 van de Omgevingswet, bóvenop de zorgplicht die toch al gold. Voor de administratie is het het moment waarop een raming niet meer klopt en er een verplichting kan ontstaan waarvoor geen factuur bestaat.
Ik ga verbouwen op een oud industrieterrein. Waar moet ik in de planning rekening mee houden?
Met het feit dat de bodemstappen vóór de bouwstappen komen en er niet in passen. Graven in de bodem, het opslaan en toepassen van grond of baggerspecie en het saneren zelf zijn onder de Omgevingswet aangewezen activiteiten met melding, kwaliteitsborging en soms een eindonderzoek en nazorg; voor het afvoeren van grond geldt bovendien een eigen transportregime. Een verbouwing die op papier in maart begint, begint in werkelijkheid met een onderzoek, een melding en een wachttermijn. Dat schuift investeringsaftrek, RVO-meldtermijnen en huurtermijnen mee op.
Hoe lang moet ik het bodemdossier bewaren?
Langer dan je denkt, en langer dan één regime voorschrijft. De milieurechtelijke bewaartermijnen en de fiscale bewaarplicht van zeven jaar lopen niet gelijk, en voor onroerende zaken geldt fiscaal een termijn van tien jaar. Neem de langste, bewaar onderzoek, raming, besluit en meldingen bij elkaar, en hecht het bodemonderzoek aan het koop- of huurcontract. Bij een verkoop jaren later is dit het eerste waar een koper om vraagt, en het is het stuk waarmee je de fiscale keuze van destijds nog kunt uitleggen.