Monster is een kustdorp in de gemeente Westland met vijf kilometer strand aan de Noordzee, en het was tot 1 januari 2004 een zelfstandige gemeente met daarin ook Ter Heijde aan Zee en Poeldijk. De plaats werd voor het eerst genoemd in 1006, had in 1300 al een eigen korenmolen en telde in 1474 tachtig haardsteden, in 1514 al tweehonderdvijftig. Een oudere naam was Masamuda, samengesteld uit het Oudnederlandse muda voor monding en de waternaam Maas; de naam Monster gaat waarschijnlijk terug op het Latijnse monasterium, al stond er nooit een klooster.

Dat is de geschiedenis. De cijfers van vandaag wijzen een andere kant op. Van de circa 2.140 bedrijfsvestigingen in de woonplaats zitten er 440 in de nijverheid en energie — 21%, bijna een op de vijf — met daarnaast 345 vestigingen in overheid, onderwijs en zorg en 510 in de zakelijke dienstverlening. Dat zijn sectoren waarin mensen het werk doen en waarin de loonsom de grootste post op de resultatenrekening is. En in zo'n bedrijf is ziekteverzuim geen personeelszaak maar een financieringsvraag: wie draagt het risico, en wat kost dat per jaar?

Waar deze pagina niet over gaat.

De stappen bij het in dienst nemen van je eerste werknemer — het loonheffingennummer, het werkingssfeeronderzoek naar cao en pensioenfonds, de lage of hoge WW-premie, de 104 weken loondoorbetaling en het verplichte arbo-basiscontract — staan uitgewerkt op de pagina over Veldhoven. Wat het kost om iemand te laten gaan, inclusief de transitievergoeding en de RVU-heffing, staat op Zwijndrecht. Deze pagina gaat over de vraag die daartussen zit en die zelden wordt gesteld: wie betaalt de uitkering als iemand niet meer beter wordt, en wat kost die keuze.

Een zieke werknemer kan op drie plaatsen in je administratie landen

Als een werknemer ziek wordt, raakt dat je cijfers op drie verschillende manieren, en die drie worden door verschillende regels bestuurd.

  1. Als loondoorbetaling. De eerste twee jaar betaal je het loon door. Dat is een gewone loonkostenpost en staat op Veldhoven.
  2. Als premie. Elke maand draag je over het loon van al je personeel de gedifferentieerde premie Werkhervattingskas af. Die premie kan afhangen van je eigen verzuimverleden, met een vertraging van jaren.
  3. Als uitkeringsverplichting. Ben je eigenrisicodrager, dan betaal je de uitkering zelf, soms tot tien jaar lang, en soms aan iemand die al jaren niet meer bij je werkt.

De vraag welke van de drie het is, hangt af van je grootteklasse, van een keuze die je bij de Belastingdienst maakt en van twee datums die jaren uiteen kunnen liggen. Hieronder staat hoe dat werkt, met de cijfers van 2026 en de bepalingen waar ze uit volgen.

De gedifferentieerde premie: twee componenten, drie rekenwijzen

Artikel 2.6 lid 1 van het Besluit Wfsv bepaalt dat de gedifferentieerde premie de som is van twee afzonderlijk bekend te maken premiecomponenten: een component voor de WGA-lasten en een component voor de ZW-lasten. Dat is niet een boekhoudkundig detail maar de kern van het stelsel, want je kunt voor elk van die twee afzonderlijk eigenrisicodrager worden.

Hoe de componenten worden berekend, hangt af van je grootte. Artikel 2.5 van datzelfde besluit definieert die grootte niet in medewerkers maar in premieplichtig loon in het tweede kalenderjaar voor het premiejaar, gemeten tegen het gemiddelde premieplichtige loon per werknemer in dat jaar:

  • kleine werkgever: ten hoogste 25 maal dat gemiddelde;
  • middelgrote werkgever: meer dan 25 en ten hoogste 100 maal;
  • grote werkgever: meer dan 100 maal.

En die drie klassen betalen op drie verschillende manieren. Artikel 2.6 lid 3 geeft de kleine werkgever de sectorale premiecomponenten; lid 4 geeft de grote werkgever individuele componenten op basis van zijn eigen werkgeversrisicopercentage; lid 5 geeft de middelgrote werkgever een gewogen gemiddelde van die twee, waarbij het gewicht oploopt naarmate de loonsom van de ondergrens naar de bovengrens schuift.

Het kantelpunt dat niemand aan ziet komen

Zolang je een kleine werkgever bent, telt je eigen verzuim voor je premie niet mee. Je betaalt het sectorale percentage, en of jij dit jaar nul of drie langdurig zieken had, maakt geen verschil. Zodra je de ondergrens passeert, begint je eigen schadeverleden te wegen — en dan niet het verleden van dit jaar, maar dat van enkele jaren terug.

Het individuele werkgeversrisicopercentage voor 2026 is namelijk berekend uit de uitkeringslasten van 2024, gedeeld door de gemiddelde premieplichtige loonsom over 2020 tot en met 2024. Bij de WGA gaat het om uitkeringen die in 2024 zijn betaald met een eerste recht in de periode 2014–2024. Een werkgever die in 2023 hard groeide, krijgt in 2026 dus voor het eerst een rekening die op een periode is gebaseerd waarin hij nog klein was en op die premie geen enkele invloed kon uitoefenen.

En het verschil is niet klein. Artikel 2.6 lid 6 begrenst de individuele premie per component op een minimum van een vierde en een maximum van vier maal het gemiddelde percentage. Tussen de laagste en de hoogste individuele premie zit dus een factor zestien.

De cijfers voor 2026, en waarom je ze niet moet overnemen

UWV stelt de percentages en parameters jaarlijks vast en publiceert ze in de nota Gedifferentieerde premies WGA en Ziektewet. Voor 2026 staat daar:

Parameter20262027
Gemiddeld premieplichtig loon per werknemer€ 43.300€ 45.400
Grens kleine / middelgrote werkgever€ 1.082.500€ 1.135.000
Grens middelgrote / grote werkgever€ 4.330.000€ 4.540.000
WGA: gemiddeld percentage0,96%1,07%
WGA: minimum- en maximumpremie (groot)0,24% – 3,84%0,26% – 4,28%
Ziektewet-flex: gemiddeld percentage0,56%0,60%
Ziektewet-flex: minimum en maximum (groot)0,14% – 2,24%0,15% – 2,40%
Elk getal in deze tabel is een jaargetal.

Het gemiddelde WGA-percentage ging van 0,83% in 2025 naar 0,96% in 2026 en naar 1,07% in 2027; de grens klein/middelgroot verschoof in diezelfde jaren van € 990.000 naar € 1.082.500 naar € 1.135.000. Een rekenmodel uit 2025 rekent dus met een loonsomgrens die bijna € 100.000 te laag ligt en met een premie die een achtste te laag is. Haal de cijfers elk najaar opnieuw bij de bron — en let op dat de maximumpremie voor de Ziektewet in de sector Uitzendbedrijven afwijkt van die voor alle andere sectoren.

Eigenrisicodrager worden: twee risico's, twee regimes

Artikel 40 lid 1 Wfsv geeft de inspecteur de bevoegdheid om op aanvraag, bij voor bezwaar vatbare beschikking, toestemming te verlenen om zelf het risico te dragen van de betaling van (a) het ziekengeld aan de in artikel 29 lid 2 onderdelen a, b en c van de Ziektewet bedoelde personen die laatstelijk bij jou in dienst waren, of (b) de WGA-uitkeringen en overlijdensuitkeringen op grond van hoofdstuk 9 van de Wet WIA.

Het effect op je premie staat in artikel 2.7 van het Besluit Wfsv en is simpel: ben je eigenrisicodrager voor de Ziektewet, dan wordt de ZW-component op nul gesteld; ben je dat voor de WGA, dan wordt de WGA-component op nul gesteld. De basispremie WAO/WIA blijf je in beide gevallen betalen. Je ruilt dus een premie in voor een verplichting, en de vraag is of die verplichting gemiddeld minder kost dan de premie.

Vier dingen die voor de aanvraag al geregeld moeten zijn

  • Een compleet overzicht van verzuim en arbeidsongeschiktheid. Voor bestaande uitkeringen vraag je bij UWV een overzicht van de indicatielasten op. Een verzekeraar heeft dat overzicht nodig om een offerte te kunnen maken.
  • Een adviesaanvraag bij de ondernemingsraad. UWV formuleert dat niet als aanbeveling maar als verplichting voor wie eigenrisicodrager wil worden.
  • Een garantieverklaring — maar alleen voor de WGA. Artikel 40 lid 2 Wfsv eist de schriftelijke garantie van een bank of verzekeraar uitsluitend bij een aanvraag als bedoeld in onderdeel b, en schrijft voor dat de garantieverstrekker zich jegens UWV verplicht de verplichtingen na te komen op het eerste verzoek waarbij UWV meedeelt dat ze niet worden nagekomen. Daarvoor bestaat een modelgarantieverklaring van de Belastingdienst. Onder bank en verzekeraar wordt in lid 5 en 6 verstaan een financiële onderneming die op grond van de Wet op het financieel toezicht in Nederland dat bedrijf mag uitoefenen.
  • Bij de Ziektewet: arbo-eisen, verzuimbeleid en schriftelijke afspraken met een arbodienst of bedrijfsarts, plus de voorwaarde dat je in de drie jaar voor de startdatum niet al eigenrisicodrager voor de Ziektewet was.

Het eigen risico dragen geldt bovendien voor de hele onderneming, dus voor alle vestigingen en filialen. Je kunt het niet voor een afdeling of een locatie regelen. En artikel 43 Wfsv sluit een gemeente of een openbaar lichaam onder de Wet sociale werkvoorziening uit van de WGA-variant voor werknemers in een dienstbetrekking op grond van die wet.

Dertien weken, en twee datums per jaar

Artikel 40 lid 9 Wfsv laat de toestemming ingaan op 1 januari of 1 juli, mits de aanvraag ten minste dertien weken voor die datum is ingediend. Beeindigen gaat op grond van lid 10 onderdeel b langs precies dezelfde route: 1 januari of 1 juli, met dertien weken aanlooptijd. Een startende werkgever kan op elk moment aanvragen, met ingang van het tijdstip waarop hij werkgever wordt — en artikel 2.17 lid 3 van het Besluit Wfsv zet dan, in afwachting van de beslissing, de betreffende sectorale premiecomponent al op nul.

Naast die vrijwillige route kent lid 10 onderdeel a drie manieren waarop het eigenrisicodragerschap van rechtswege eindigt: op de dag waarop de garantie eindigt, op de dag van faillietverklaring of toepassing van de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen, en op de dag waarop je ophoudt werkgever te zijn. Daar komt geen verzoek en geen termijn bij kijken.

De twee datums die alles bepalen

Artikel 82 lid 1 van de Wet WIA laat het risico alleen rusten op de verzekerde die op de eerste dag van de wachttijd bij jou in dienst stond, indien die wachttijd is ingegaan op of na de dag waarop deze werkgever eigenrisicodrager werd. Bij het instappen neem je dus niets mee: wie al ziek was voor jouw startdatum, blijft bij UWV.

Lid 2 van hetzelfde artikel werkt precies de andere kant op: “Indien het eigenrisicodragen eindigt blijft de werkgever het risico (…) dragen, voor zover de eerste dag van ongeschiktheid tot werken wegens ziekte is gelegen voor het einde van het eigenrisicodragen.” Bij het uitstappen neem je dus alles mee wat op dat moment al ziek is.

De dag waarop je instapt bepaalt wat je niet meeneemt; de dag waarop je uitstapt bepaalt wat je wel meeneemt. Dat is geen symmetrie maar een trechter, en de hoogte van die staart staat op het moment van de beslissing niet vast — die hangt af van wie er op dat moment in de wachttijd zit.

Wat ‘staartlast’ in de wet betekent — en wat niet

Dit is het punt waarop adviesstukken over dit onderwerp het vaakst de mist in gaan, en het is de moeite waard om precies te zijn. In de praktijk heet de verplichting die na het uitstappen achterblijft de staartlast. In het Besluit Wfsv bestaat dat woord ook, maar het betekent daar iets anders.

Artikel 2.19 onderdeel d definieert WGA-staartlasten als door UWV te betalen WGA-uitkeringen aan werknemers die op de eerste ziektedag in dienst waren van een eigenrisicodrager die uiterlijk op 1 juli 2015 eigenrisicodrager is geworden, waarbij die eerste ziektedag voor de ingangsdatum van het eigenrisicodragen ligt. Het is dus een historische, overgangsrechtelijke categorie — het inlooprisico van de generatie eigenrisicodragers van voor juli 2015 — en artikel 2.19b lid 1 legt die lasten bij het Arbeidsongeschiktheidsfonds.

De verplichting die jij als werkgever achterlaat wanneer je vandaag uitstapt, is dat niet. Die volgt uit artikel 82 lid 2 van de Wet WIA en blijft onverkort bij jou: je betaalt de bestaande WGA-uitkeringen door, en wie op de dag van uitstappen ziek is, blijft van jou als hij later een WGA-uitkering krijgt. Hoe lang? Volgens artikel 83 lid 1 van de Wet WIA “gedurende een bij ministeriële regeling te bepalen periode” — de duur staat dus niet in de wet maar in een ministeriële regeling, en UWV houdt die in zijn voorlichting op tien jaar, waarna het de uitkering en de re-integratie overneemt.

Waarom dat onderscheid praktisch is.

Omdat de wetgever die periode bij ministeriële regeling vaststelt, kan hij hem ook verlengen. Artikel 40 lid 13 Wfsv anticipeert daarop: wordt de periode van artikel 83 lid 1 Wet WIA verlengd, dan moet de eigenrisicodrager binnen een bij ministeriële regeling te bepalen termijn een nieuwe garantieverklaring bij de inspecteur overleggen. En lid 14 maakt duidelijk wat er gebeurt als dat niet of niet tijdig lukt: het eigenrisicodragerschap eindigt op de dag waarop die verlenging in werking treedt. Een wetswijziging kan dus je eigenrisicodragerschap beëindigen als je er niet binnen de termijn op reageert — en wat je daarmee niet kwijtraakt, is de staart die je al had.

Nog twee bevoegdheden die ver terugwerken

Artikel 40 lid 12 Wfsv geeft de inspecteur de bevoegdheid de toestemming in te trekken als een feit grond oplevert voor het vermoeden dat de beschikking op onjuiste of onvolledige gegevens is verleend, en die tekortkoming aan de werkgever kan worden toegerekend of hem redelijkerwijs kenbaar had kunnen zijn. Die bevoegdheid werkt uiterlijk terug tot en met 1 januari van het jaar waarop de beschikking betrekking heeft en vervalt pas na vijf jaren. Een onjuiste opgave bij de aanvraag kan dus jaren later betekenen dat je over die jaren geen eigenrisicodrager was — met een premie die je niet hebt betaald en een dekking die je niet hebt gehad.

Artikel 38 lid 8 Wfsv doet hetzelfde voor de premiebeschikking zelf: herziening bij onjuiste of onvolledige gegevens, ten nadele van de werkgever alleen bij toerekenbaarheid of kenbaarheid, terugwerkend tot 1 januari en vervallend na vijf jaren. En artikel 38 lid 9 en artikel 40 lid 16 bepalen allebei dat de beschikkingen van de inspecteur worden genomen gehoord het UWV en in overeenstemming met het UWV. Twee uitvoeringsorganisaties, een beschikking, en twee loketten waar je iets moet regelen.

De overname: betaalplicht en premiegrondslag lopen uiteen

Dit is het scherpste punt van dit hele stelsel, en het staat in geen enkele jaarrekening. Bij een bedrijfsovername verhuizen de uitkeringsverplichting en de premiegevolgen niet samen, en ze volgen niet dezelfde regel.

Wie betaalt? Artikel 82 lid 3 van de Wet WIA laat bij een overgang van onderneming in de zin van artikel 7:662 BW — ook bij een overgang in faillissement — het risico van de betaling van de WGA-uitkering overgaan naar de verkrijger in drie gevallen: als de overdrager geen eigenrisicodrager is en de verkrijger wel; als de overdrager eigenrisicodrager is; en als de overdrager een werkgever is wiens eigenrisicodragerschap is beëindigd of geëindigd. Daarmee blijft er maar een situatie over waarin de verplichting niet overgaat: als geen van de twee eigenrisicodrager is. Bij een gedeeltelijke overgang loopt het asymmetrisch: in het eerste geval naar rato van de loonsom (lid 4), maar in de twee andere gevallen blijft het risico bij de overdrager (lid 5).

Wie krijgt de premie? Dat regelt artikel 2.15 van het Besluit Wfsv, en wel zo: de uitkeringen van werknemers die op de eerste ziektedag bij de overdrager in dienst stonden worden toegerekend aan de verkrijger, en het premieplichtige loon van de overdrager wordt bij dat van de verkrijger opgeteld voordat diens gemiddelde loon wordt berekend. Je koopt dus niet alleen het verzuimverleden maar ook de grootteklasse mee. Bij een gedeeltelijke overgang gebeurt dat naar rato van het premieplichtig loon in het overgegane deel ten opzichte van de hele onderneming in het jaar voor de overgang.

De transactiedatum is een premiebeslissing

Artikel 2.15 lid 3 van het Besluit Wfsv bepaalt dat voor een werkgever die al werkgever was, tenzij de overgang plaatsvindt op 1 januari, de toerekening en de optelling pas plaatsvinden met ingang van het kalenderjaar volgend op het jaar van overdracht.

Koop je een bedrijf op 1 januari, dan landt het verzuimverleden van de verkoper direct in je eigen premiesystematiek. Koop je het op 2 januari, dan pas een jaar later. Dat is geen constructie maar de tekst van het besluit, en het is een van de weinige gevallen waarin een dag verschil in de leveringsdatum rechtstreeks een jaar premie verschuift.

En dan de vraag die twee kopers verschillend beantwoordt

De Kennisgroep loonheffing van de Belastingdienst heeft precies deze situatie beoordeeld in standpunt KG:057:2022:1 (vastgesteld 5 augustus 2022). De casus: een juridische fusie waarbij een eigenrisicodrager voor de WGA volledig overgaat in een werkgever die dat nooit was, met drie WGA-uitkeringen van werknemers die op hun eerste ziektedag bij de overdrager in dienst stonden.

De uitkomst is tweeledig, en die tweedeling is de hele les. De verkrijger moet de drie uitkeringen betalen — het risico is op grond van artikel 84 lid 3 onderdeel b Wet WIA naar hem overgegaan. Maar de uitkeringen tellen niet mee in zijn premie, omdat artikel 2.17b van het Besluit Wfsv het individuele werkgeversrisicopercentage voor een grote of middelgrote werkgever die uiterlijk op 1 juli 2015 publiek verzekerd was berekent over de WGA-lasten in plaats van over de WGA-totaallasten. En de Kennisgroep is daar expliciet over: “Bepalend is dus de status van werkgever B op 1 juli 2015” — de status van de verkrijger, niet van de werkgever bij wie de lasten zijn ontstaan. De slotzin van het standpunt vat het samen: de verkrijger “wordt enkel aansprakelijk voor de betalingen die voortvloeien uit het eigenrisicodragerschap van de overdragende werkgever” en wordt daarmee zelf geen eigenrisicodrager.

Twee gevolgen voor de praktijk. Ten eerste: twee kopers van hetzelfde bedrijf krijgen twee verschillende premies, afhankelijk van hun eigen verzekeringsstatus op een vaste datum in 2015. Dat is een vraag voor het boekenonderzoek bij de koper, niet bij de verkoper. Ten tweede: de betaalverplichting staat niet op de balans van de verkoper. Zij volgt niet uit de jaarrekening maar uit het eigenrisicodragerschapsverleden en uit de eerste ziektedag van (ex-)werknemers — gegevens die je bij een due diligence expliciet moet opvragen omdat ze nergens vanzelf opduiken. Over de garanties en vrijwaringen waarin je dat vastlegt: zie Bilthoven. Over de doorstart na een faillissement, waarvoor artikel 82 lid 3 Wet WIA uitdrukkelijk ook geldt: Maassluis.

Terugkeren naar UWV is duurder dan nooit weggaan

Stel dat het eigenrisicodragerschap je niet bevalt en je terugkeert naar de publieke verzekering. Dan gebeurt er iets dat zelden wordt doorgerekend.

UWV legt in zijn premienota uit dat er sinds de invoering van de Wet verbetering hybride markt WGA op 1 januari 2017 twee soorten toe te rekenen uitkeringen bestaan. Voor werkgevers die op 1 juli 2015 bij UWV verzekerd waren en dat onafgebroken bleven, gelden de WGA-lasten: uitsluitend de lasten van uitkeringen die zijn ontstaan tijdens de huidige periode van publieke verzekering. Voor werkgevers die op die datum eigenrisicodrager waren en zich daarna (opnieuw) bij UWV hebben verzekerd, gelden de WGA-totaallasten: de lasten van uitkeringen ontstaan bij de werkgever zowel tijdens de huidige periode van publieke verzekering als voorafgaande perioden van private en publieke verzekering. UWV voegt daar in diezelfde nota zelf aan toe: “De WGA-totaallasten zijn hoger dan de WGA-lasten.”

Met andere woorden: wie ooit is uitgestapt en terugkeert, wordt blijvend op een bredere lastenbasis afgerekend dan wie nooit is weggegaan. Dat is de echte prijs van de uitstap, en hij staat op geen enkele factuur. Daar komen nog twee bepalingen bij:

  • Drie jaar wachten voor je het opnieuw mag. Artikel 40 lid 4 Wfsv: de toestemming wordt niet verleend gedurende drie jaren nadat het zelf dragen van het betreffende risico is beëindigd of geëindigd. Dat geldt per risico, dus de ZW-variant en de WGA-variant hebben elk hun eigen klok.
  • Een terugkeerregeling die maar een kant op werkt. Artikel 2.17a van het Besluit Wfsv stelt bij het einde van het ZW-eigenrisicodragerschap de individuele ZW-component in dat kalenderjaar vast op het sectorale percentage — maar lid 2 bepaalt dat als het individuele percentage hoger is, dat individuele percentage geldt. Lid 3 trekt dezelfde regel door naar het volgende jaar. Je krijgt dus het gunstigste van de twee, gemeten vanuit het fonds.

Als eigenrisicodrager voer je een stuk sociale zekerheid uit

De keuze is geen financieringsconstructie maar een operationele verplichting. UWV somt voor de WGA op dat de eigenrisicodrager de uitkering betaalt, de re-integratie betaalt en begeleidt, erop let dat de werknemer zijn plichten nakomt, en een onafhankelijke bezwaar- en beroepsprocedure plus een klachtenprocedure opzet — uitbesteden mag. Wat UWV wel zelf blijft doen, is beslissen of er recht op een WGA-uitkering bestaat, welk soort uitkering dat is, hoe hoog die is en hoe lang die duurt.

Voor de Ziektewet is de lijst nog langer: kennis van de Ziektewet hebben of inkopen, een verzuimprotocol opstellen en met werknemers bespreken, verzuim voorkomen, begeleiden bij ziekte en re-integratie naar passend werk, de verzuimadministratie bijhouden met ziek- en betermeldingen bij UWV, op tijd en op de juiste manier beoordelen of er recht op een uitkering bestaat en voor hoe lang, de beslissingen voorbereiden, en de uitkering berekenen en betalen — ook aan wie niet meer in dienst is. Die uitkering is 70% van het dagloon.

Twee controlepunten die geld kosten.

UWV controleert of het verzuimprotocol voldoet aan de Controlevoorschriften Ziektewet 2020 en of de taken goed worden uitgevoerd. Is dat niet zo, dan neemt UWV die taken over, en “de kosten daarvoor betaalt u”. En stoppen met het betalen van een Ziektewet-uitkering mag een werkgever nooit op eigen gezag: vindt de arbodienst of bedrijfsarts dat iemand niet meer ziek is, dan moet de werkgever daarvoor een beslissing bij UWV aanvragen, en pas als die beslissing dat zegt mag de uitkering stoppen.

Welke werknemers, en welke niet

Het ZW-eigenrisicodragerschap ziet op drie groepen: werknemers zonder gewone arbeidsovereenkomst zoals thuiswerkers en stagiairs; werknemers die bij je hebben gewerkt, uit dienst gingen en binnen vier weken daarna ziek werden; en werknemers met een (tijdelijke) arbeidsovereenkomst die tijdens ziekte eindigde. Het is dus bij uitstek een regeling voor een bedrijf met veel flexibele contracten.

Drie groepen blijven altijd bij UWV, ook als jij eigenrisicodrager bent: werknemers die ziek zijn door zwangerschap, bevalling of orgaandonatie, werknemers die onder de Compensatieregeling oudere werknemers vallen, en werknemers met een no-riskpolis die een langdurige ziekte of handicap hebben. Die laatste twee zijn de reden waarom de combinatie van eigenrisicodragerschap met het aannemen van mensen met een arbeidsbeperking gunstiger uitvalt dan hij lijkt; de regelingen rond die doelgroep staan op Nootdorp.

De facturen, en wat je er niet mee mag doen

Als UWV de WGA-uitkering namens jou betaalt, krijg je maandelijks een factuur voor de totale bruto-uitkering inclusief de premies sociale verzekeringen. Vier dingen daarover, allemaal uit de UWV-voorwaarden:

  • De factuur komt altijd in de maand na de maand waarin de uitkering is betaald, en UWV publiceert de factuurdata per jaar vooruit. Je kunt die data dus in je liquiditeitsplanning zetten.
  • Je hebt zes weken om te betalen, met het betalingskenmerk van die factuur.
  • Elke factuur moet apart worden betaald en verrekenen mag niet. Een creditbedrag uit een andere maand kun je er dus niet tegen afzetten. In delen betalen mag wel, met hetzelfde betalingskenmerk.
  • Bezwaar schort de betaaltermijn niet op. Maak je bezwaar tegen een beslissing over de manier van betalen, dan moet je binnen de termijn betalen, ook al is het bezwaar nog in behandeling.

Daarnaast lopen er twee verhaalsrechten die stelselmatig blijven liggen omdat je ze zelf moet inroepen:

  • Artikel 84 lid 2 van de Wet WIA laat de eigenrisicodrager het deel van de loonaanvullingsuitkering en de vervolguitkering dat meer bedraagt dan wat op grond van artikel 62 lid 1 en 4 is berekend, met de daarover verschuldigde premies en de inkomensafhankelijke bijdrage Zvw, op UWV verhalen. Betaal je de uitkering niet, dan betaalt UWV haar en verhaalt zij haar op jou — maar op grond van lid 3 niet voor zover jij dat op grond van lid 2 op UWV had kunnen verhalen.
  • Artikel 2.18 van het Besluit Wfsv vermindert de aan je toe te rekenen lasten als blijkt dat een uitkering geheel of ten dele ten onrechte is toegekend — en, bij een schadevergoeding op grond van artikel 6:107a lid 2 BW, uitsluitend op verzoek van de werkgever. Haal je een regres binnen bij de aansprakelijke derde en meld je dat niet, dan blijft die last je premie verhogen.

Wat je op de werknemer mag verhalen, en wat nietig is

Artikel 41 Wfsv kent een smalle baan en daarbuiten een harde grens. Lid 1 staat de WGA-eigenrisicodrager — en de startende werkgever die op de beslissing wacht — toe de bij ministeriële regeling genoemde kosten met betrekking tot een werknemer tot ten hoogste de helft op die werknemer te verhalen, onder bij ministeriële regeling te bepalen voorwaarden.

Lid 2 sluit de rest af: de premie van een verzekering die je ter dekking van het risico hebt afgesloten mag je niet op de werknemer verhalen voor zover dat niet uit lid 1 volgt, en “elk beding waarbij wordt afgeweken van de eerste zin is nietig”. Nietig, niet vernietigbaar: er ontstaat geen vordering. Een inhouding op die grondslag levert dus tegelijk een te laag uitbetaald loon op en een debiteurenpost die geen recht vertegenwoordigt — dezelfde constructie als bij het studiekostenbeding in Wijk bij Duurstede en het boetebeding in Bergschenhoek, maar in een ander regime.

Wat doet een boekhouder in Monster hiervoor?

Dit onderwerp valt niet in de jaarafsluiting op. Het valt op in het najaar, als de beschikking met de Whk-percentages binnenkomt, en in de weken voor een aanvraagdeadline. Een kantoor dat deze sector kent, doet concreet dit:

  • De grootteklasse vooruit berekenen. Niet op de huidige loonsom maar op die van twee jaar terug, en met het gemiddelde loon van dat jaar. Daarmee weet je of en wanneer je de grens passeert — en dus wanneer je eigen verzuim gaat wegen.
  • De beschikking elk jaar controleren. De percentages worden naar beneden afgerond op twee cijfers achter de komma en de beschikking berust op gegevens over jaren die al dicht zijn. Een fout daarin loopt jaren door, en de herzieningsbevoegdheid van artikel 38 lid 8 Wfsv werkt beide kanten op.
  • De vergelijking maken op meerdere jaren. Premie versus verzekeringspremie plus uitvoeringskosten, met de staart van artikel 82 lid 2 Wet WIA en de drie jaar van artikel 40 lid 4 in de berekening. Een vergelijking over een jaar zegt hier bijna niets.
  • De termijnen bewaken. Dertien weken voor 1 januari en 1 juli, voor aanvragen en voor beëindigen, plus de einddatum van een lopende garantieverklaring.
  • De regres- en verhaalsposten opvoeren. Artikel 84 lid 2 Wet WIA en artikel 2.18 Besluit Wfsv leveren geld op dat je zelf moet opeisen.
  • Bij een overname de vraag stellen die niemand stelt: is of was de verkoper eigenrisicodrager, en wat is onze eigen status op 1 juli 2015? Dat tweede antwoord bepaalt onze premie, niet die van de verkoper.

Wat kost een boekhouder in Monster?

Tarieven in Monster liggen in lijn met de rest van het Westland en de Haaglanden-regio. De loonadministratie is hier zelden het goedkoopste onderdeel, omdat de combinatie van vast en flexibel personeel het werk per periode bepaalt. Indicatie:

Type ondernemingIndicatie per maand
ZZP'er zonder personeel€ 75 – € 150
Eenmanszaak met 1–5 medewerkers€ 150 – € 300
MKB met 10–30 medewerkers€ 350 – € 750
Loonadministratie€ 6 – € 12 per loonstrook
Doorrekening eigenrisicodragerschap€ 500 – € 1.500 eenmalig
Jaarrekening en aangiften€ 900 – € 2.500 per jaar

Vraag bij het vergelijken expliciet of het kantoor de Whk-beschikking jaarlijks controleert en of het een doorrekening van het eigenrisicodragerschap over meerdere jaren maakt. Een kantoor dat die vraag met “eigenrisicodragen is alleen iets voor grote bedrijven” afdoet, heeft de rekenwijze van artikel 2.6 van het Besluit Wfsv niet voor je gemaakt. Meer over tarieven staat op wat kost een boekhouder.

Aanbevolen boekhoudpakket

Asperion

Bij een keuze als deze draait alles om aansluiting: de loonsom per jaar, de verzuimadministratie, de UWV-facturen en de Whk-beschikking moeten op elkaar te leggen zijn. Asperion houdt de loonjournaalpost, de grootboekmutaties en de onderliggende periodegegevens bij elkaar, zodat je boekhouder een grootteklasse en een premiegrondslag kan herleiden zonder jaren terug te hoeven zoeken. Veel kantoren in het Westland werken er al mee.

Bekijk Asperion →

Hoe dit samenhangt met de rest van je loonadministratie

Deze pagina staat niet op zichzelf. Waar het aan grenst:

  • De eerste werknemer, het werkingssfeeronderzoek naar cao en bedrijfstakpensioenfonds, de lage en hoge WW-premie en het arbo-basiscontract: Veldhoven.
  • Ontslag na langdurige ziekte, de transitievergoeding, de voorziening daarvoor en de UWV-compensatie: Zwijndrecht.
  • Roosters, onregelmatigheidstoeslag en het verlofsaldo als schuld in een bedrijf dat doordraait: IJmuiden.
  • De werkkostenregeling en de gerichte vrijstellingen eromheen: Nieuwegein.
  • Stagiairs en BBL-leerlingen, die bij de Ziektewet een eigen positie hebben: Eelde.
  • Zwangerschap, bevalling en verlof, met de uitzondering die altijd bij UWV blijft: Vleuten.
  • De dga en de werknemersverzekeringen — is er überhaupt een premieplicht over zijn loon? Bloemendaal.
  • In- en uitlenen, waar de ZW-lasten van flexkrachten anders liggen: boekhouder voor een uitzendbureau en Waalwijk.
  • Mensen met een arbeidsbeperking, de no-riskpolis en het loonkostenvoordeel: Nootdorp.
  • Suppletie en het correctiebericht als er in een afgesloten tijdvak iets moet worden hersteld: Oud-Beijerland.

En Monster is natuurlijk meer dan een loonsom. De tuinbouwfiscaliteit van het Westland — aardwarmte, de veilingafrekening, de energiebelasting en de huisvesting van arbeidsmigranten — staat uitgewerkt op Westland en Naaldwijk; de douanevergunning die op je administratieve organisatie is gebouwd ook op Naaldwijk. In de buurkernen: 's-Gravenzande over de de-minimisteller bij subsidies, Wateringen over de interne meldprocedure. Voor de kust- en strandexploitatie: Egmond aan Zee en Zandvoort.

Zoek je breder dan de kern? Boekhouders in deze regio bedienen heel Haaglanden en het Westland:

Naaldwijk 's-Gravenzande Wateringen Westland Den Haag Rijswijk Delft Heel Zuid-Holland

Bedragen en percentages in dit artikel.

De premiepercentages, de loonsomgrenzen en het gemiddelde premieplichtige loon worden elk jaar opnieuw vastgesteld en zijn in 2025, 2026 en 2027 alle drie anders. De cijfers hierboven komen uit de UWV-publicatie over de gedifferentieerde premies WGA en Ziektewet; haal ze voor een eigen berekening altijd opnieuw bij de bron en reken niet met een model uit een vorig jaar. Hetzelfde geldt voor de dagloonmaxima en voor de termijnen die bij ministeriële regeling worden bepaald.

Veelgestelde vragen over een boekhouder in Monster

Wat is de gedifferentieerde premie Werkhervattingskas eigenlijk?

Het is een werkgeverspremie die uit twee afzonderlijk bekendgemaakte componenten bestaat: een component voor de WGA-lasten en een component voor de ZW-lasten. Artikel 2.6 van het Besluit Wfsv bepaalt hoe die worden berekend, en dat verschilt per grootteklasse. Een kleine werkgever betaalt de sectorale premie, een grote werkgever een individuele premie op basis van zijn eigen schadeverleden, en een middelgrote werkgever een gewogen gemiddelde van die twee. Je eigen verzuim weegt dus pas mee vanaf de middelgrote klasse.

Wanneer ben ik een kleine, middelgrote of grote werkgever?

Dat hangt af van je premieplichtige loonsom in het tweede kalenderjaar voor het premiejaar, gemeten tegen het gemiddelde premieplichtige loon per werknemer in dat jaar. Klein is ten hoogste 25 maal dat gemiddelde, middelgroot is meer dan 25 en ten hoogste 100 maal, groot is meer dan 100 maal. Voor 2026 stelde UWV het gemiddelde loon over 2024 vast op € 43.300, waardoor de grens klein/middelgroot op € 1.082.500 ligt en de grens middelgroot/groot op € 4.330.000. Die bedragen worden jaarlijks opnieuw vastgesteld, dus neem ze nooit over uit een ouder rekenmodel.

Waarom betaal ik in 2026 premie over mijn loonsom van 2024?

Omdat de wet dat zo voorschrijft. Artikel 38 lid 1 van de Wet financiering sociale verzekeringen kijkt naar het loon in het tweede kalenderjaar voor het jaar waarvoor de premie wordt vastgesteld, en het individuele werkgeversrisicopercentage voor 2026 gaat uit van de uitkeringslasten van 2024 gedeeld door de gemiddelde loonsom over 2020 tot en met 2024. Het praktische gevolg is dat je grootteklasse pas twee jaar na je groei verschuift, en dat je dan ineens op verzuim uit een nog verder verleden wordt afgerekend.

Moet ik voor het eigenrisicodragerschap een garantieverklaring regelen?

Alleen voor de WGA, niet voor de Ziektewet. Artikel 40 lid 2 Wfsv eist die schriftelijke garantie van een bank of verzekeraar uitsluitend bij een aanvraag als bedoeld in het eerste lid onderdeel b, en dat is de WGA-variant. De garantie wordt op grond van lid 7 voor onbepaalde tijd gegeven, strekt zich uit tot rechtsopvolgers onder algemene titel en kan niet worden beëindigd zonder schriftelijke opzegging bij de inspecteur.

Wanneer moet de aanvraag binnen zijn?

Artikel 40 lid 9 Wfsv laat het eigenrisicodragerschap ingaan op 1 januari of 1 juli, mits de aanvraag ten minste dertien weken voor die datum is ingediend. In de praktijk betekent dat uiterlijk eind maart voor een start per 1 juli en uiterlijk begin oktober voor een start per 1 januari. Voor beëindigen geldt dezelfde termijn van dertien weken. Een startende werkgever kan op elk moment aanvragen, met ingang van het tijdstip waarop hij werkgever wordt.

Wat gebeurt er met bestaande uitkeringen als ik stop met eigen risico dragen?

Die blijven voor jouw rekening. Artikel 82 lid 2 van de Wet WIA bepaalt dat de werkgever het risico blijft dragen voor zover de eerste dag van ongeschiktheid tot werken voor het einde van het eigenrisicodragerschap ligt. Je neemt dus bij het instappen geen oude gevallen mee, maar bij het uitstappen wel. Werknemers die ziek zijn op de dag dat je stopt, blijven van jou als zij later een WGA-uitkering krijgen.

Kan ik de kosten van het eigenrisicodragerschap op mijn personeel verhalen?

Maar heel beperkt. Artikel 41 lid 1 Wfsv staat de WGA-eigenrisicodrager toe de bij ministeriële regeling genoemde kosten tot ten hoogste de helft op de werknemer te verhalen, onder de daar gestelde voorwaarden. Daarbuiten mag het niet: lid 2 verbiedt het verhalen van de verzekeringspremie en verklaart elk beding dat daarvan afwijkt nietig. Een clausule in de arbeidsovereenkomst die ruimer gaat, is dus geen vordering maar een lege letter.

Neem ik bij een bedrijfsovername het verzuimverleden van de verkoper over?

Voor de premie in beginsel wel. Artikel 2.15 van het Besluit Wfsv rekent bij een overgang van onderneming in de zin van artikel 7:662 BW de uitkeringen van werknemers die op de eerste ziektedag bij de overdrager in dienst waren toe aan de verkrijger, en telt ook de loonsom van de overdrager mee. Bij een gedeeltelijke overgang gebeurt dat naar rato. Let op lid 3: vindt de overgang niet op 1 januari plaats, dan begint die toerekening pas met ingang van het volgende kalenderjaar. De transactiedatum bepaalt dus wanneer het in je premie landt.

Wat betekent het als UWV mijn taken overneemt?

Dat je ze blijft betalen. UWV controleert of het verzuimprotocol van een Ziektewet-eigenrisicodrager voldoet aan de Controlevoorschriften Ziektewet 2020 en of alle taken goed worden uitgevoerd. Is dat niet zo, dan neemt UWV die taken over en komen de kosten daarvan voor rekening van de werkgever. Uitbesteden mag, maar de verantwoordelijkheid blijft bij jou.

Welke werknemers vallen onder het eigenrisicodragerschap Ziektewet?

Drie groepen: werknemers zonder gewone arbeidsovereenkomst zoals thuiswerkers en stagiairs, ex-werknemers die binnen vier weken na uitdiensttreding ziek werden, en werknemers met een arbeidsovereenkomst die tijdens ziekte eindigde. UWV blijft wel zelf betalen bij ziekte door zwangerschap, bevalling of orgaandonatie, bij de Compensatieregeling oudere werknemers en bij een no-riskpolis. De uitkering die je als eigenrisicodrager betaalt is 70% van het dagloon.